Mijn verhaal

Tegenwoordig lijkt het moeilijker dan vroeger om gewoon iemand te leren kennen en een vriendschap op te bouwen.  Gewoon rustig op msn wat mekaar leren kennen, na een tijdje eens afspreken in het echt en dan kijken of de gemaakte voorstellingen over die persoon kloppen of niet, maar tegenwoordig is het niet meer van dat;  Vaak krijgt de chat een seksueel karakter en wordt het echt duidelijk dat de andere niet echt op zoek is naar een vriendschap of naar maatjes of naar relaties, maar gewoon lekker het bed in wil duikelen.  Niks mis mee, maar er zijn wel grenzen natuurlijk, koele seksdates zonder gevoel... lang verleden tijd!

Ik weet niet of anderen dit ook merken die op internet een beetje surfen op zoek naar nieuwe mensen leren kennen, maar ik merk het verschil alvast wel tussen 2 jaar geleden en nu... ofwel heb ik gewoon pech ik "pik" ik er altijd de verkeerde uit, dat kan natuurlijk ook;) 

Wat hebben jullie in de tussentijd gemist?  Niet zoveel... buiten 5 examens een (korte) liefde van ongeveer een maand is er niet zoveel gebeurd in mijn leven. 

Waarom terug bloggen?  Het begon gewoon terug te kriebelen na 6 maand niet te kunnen schrijven (typen) en ik dacht ik zoek even mijn passwoord op en ga gewoon terug aan de slag met mijn alledaagse bezigheden en wat ik zoal meemaak...

Nu even nog genieten van het enorme goede weer in de vakantie.  Dan heeft een mens eens vakantie ne dan regent het heelder dagen en is het zo'n saai grijs weertje*zucht*.

Tot laters!

Liefste dagboek,

Morgen herexamen.  Mijn enigste ... maar toch beetje schrik ervoor aangezien ik er misschien te goed voor geleerd heb.  Als ik hetzelfde examen krijg als in januari zou het niet echt een probleem mogen zijn... Duimen maar!

Ook al kennen sommige mij hier al.  Dat gaat me nu niet meer tegenhouden om te schrijven over onderwerpen die net iets meer beladen zijn en waarvan sommige misschien versteld zullen staan.

Hieronder zien jullie een brief met 'problemen" die ik twee dagen geleden naar een vriend (een hele goeie vriend;)) heb gestuurd:

'K vind het lastig dat astigvallen met problemen die ik zelf (wel met enige problemen natuurlijk) zou kunnen oplossen Over fysische/psyschische problemen schrijven/typen/praten is spijtig genoeg veel moeilijker dan schrijven over zaken die me blij maken.  Ik weet nie wanneer het begin van mijn "problemen" is gesitueerd, maar het was toen een enorm stresserige periode.  Misschien kan het daar wel mee te maken hebben.  Ik was toen met mijn ouders in Leuven voor een nieuw kot te zoeken, Yves had net een putn achter onze relatie gezet, het kot werd (letterlijk) voor mijne neus weggekaapt, moest op zoek naar een nieuw kot,....  We reden naar huist oen plots ik redelij onwel werd.... ik echt uit de auto moest omdat ik lucht te weinig had.  We reden dan een tijdje later tegen gematigde snelheid verder naar huis... Het leek een verwittiging voor een periode waarin ik me echt slecht zou voelen.  Sindsdien kwam idt gevoel nog verscheidene keren weer.... Heeft het iest te maken met de angst die ik van autorijden zelf heb en dat het is alsof ik het ook voel bij het als passeagier meerijden?  Ik weet wel dat mijn angst en hyperventileren vaak voorkomt als we aan redelijke snelheid (+80 per uur) of op een brug is...Kheb nu al enkele maanden het autorijden kunnen verwijden maar ik kan dat niet eeuwig doen... ik wil graag gewoon terug rustig overal heengaan.  Dit gevoel van hyperventileren/stikken komt sinds een aantal maanden ookt erug in de trein... zo ook de laatste keer als ik van Brussel terugkwam en ook een aantal keren daarvoor nog.  Ik weet niet echt, wat de oorzaak is?  Waarom ik de slikproblemen heb?  Vanwaar het komt?
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen... Me eens helemaal alten onderzoeken?  Het kan ook misschien psysisch zijn,?  ' Kheb gewoon momenteel zelfs als schrik om de trein te nemen omdat ik bij wijze van spreke elk moment kan stikken of een attack'ske kan krijgen.  Kvoel me de laatste maanden echt niet meer wie ik vroeger was...
 
* HIV-test?, SOA-test, hartproblemen, claustrofobie, lage bloeddruk, schrik om te sterven, psysisch, stress, vastzitten van mijn rug/nek door stress, yves?,... wat is de oorzaak??
Ik weet dat je geen dokter bent, maar wel mijn beste vriend en ook een hele wijze, dus misschien kan je me alvast raadgeven wat jij zou doen.  Kan er niet echt bij mijn ouders mee terecht.  Dus ff langslopen bij een dokter zit er niet echt in...het moet echt gepland zijn met de excuses erbij.  Of eerst naar een psycholoog beter gaan?  Ik begin echt te freaken... zelfs als ik nu tegenwoordig tennis doe ik al te vaak mijn hartslagmeter om uit angst...

Mensen zeggen wel eerst: "bij je eerste relatie blijf je het langste stilstaan".  En voor mij is dat volledig van toepassing.  Ik denk vaak aan die mooie momenten en ook de minder momenten en zoek de oorzaken waarom onze relatie werd beeindigd.  Moest ik toen 2 jaar ouder geweest zijn en de kennis hebben gehad die ik nu heb, zou de relatie misschien niet spaak gelopen zijn... maar jah op dat moment wist ik dat niet, dus ik moet dat gewoon accepteren.

Spijtig genoeg was de prestatiedruk op seksvlak voor mij toen net iets te groot en blokkeerde ik soms.  Alles buiten het seksvlak was geweldig bij ons en dat zei hij ook zelf, maar jah eenmaal we wat verder gingen was er precies nen stekker die uit het stopcontact werd gerukt, waardoor ik niet meer verder kon... En dan moet je lief dan gewoon je erover heen helpen, maar jah...

Ontmoetingen/daten... voor mij is het allemaal hetzelfde.  Vroeger was ik er enorm gestresseerd voor, nu is het net dat tikkeltje minder waardoor het net ook iets leuker wordt.  Er zijn al rond de 10 jongens de revue gepasseerd, de ene net dat tikkeltje leuker en fijner als de andere, maar al bij al kan ik zeggen dat ik met de meesten van hen nog een fijn contact heb.

Vandaag zag ik R. voor de hoeveelste keer?  5e?  En vandaag had ik echt het gevoel dat er gepraat werd met veel minder rem en schaamte als bij de vorige keren.  We hebben over echt vanalles gepraat.  Over a, p en n (leve de cryptische omschrijvingen).  Verder hebben we vooral gekuierd langs de Brusselse Avenues en kleinere steegjes.  En dan kan het 's avonds wel fijn zijn om u voeten lekker in een lauw-water-badje- te laten rusten.  Ik hoop alvast dat ik R. nog veel mag ontmoeten en dat ik met hem nog veel over Y. kan praten, zodat ik die ene speciale jongen uit mijn leven kan trachten te vergeten..., nee niet vergeten, maar eerder een plekje geven... wat na maanden tijd nog altijd niet echt gelukt is...

Ik kom eigenlijk nog amper op deze site... maar toch heeft deze site me enorm geholpen in mijn evolutie... naar wie ik nu ben!

Eerst heb ik door B. de eerste stapjes gezet naar de outing en naar het accepteren van mezelf. En tal van andere wjnh-ers hebben me daarbij geholpen! Dus twijfel niet om je verhaal hier te posten en raad te vragen aan anderen het is echt de moeite waard!

Na het accepteren van mezelf ging ik over tot de outing, maar alles ging redelijk traagjes vooruit. Eerst outte ik mij bij vrienden (toen was ik 17). En later (17.5jaar) bij mijn ouders, dit is nog altijd een teer punt, maar ja zolang ik geen vlam voor het leven heb gevonden ga ik het niet in de wonde duwen die ik heb aangericht van men ouders (dit is een hint voor al de singlepeople;))

En nu jah het leven gaat verder... Na mijn ongelovelijke tot vervelenstoe-e dateangst heb ik voor het eerste iemand in het echt ontmoet en het was geweldig, die dag (en die jongen S.) staan voor altijd in mijn geheugen gegrift! S. bedankt!!!
Dus mensen als je stress hebben om iemand te ontmoeten, ik weet hoe erg het is... maar zo hopeloos zijn als mij kan niet! Dus ooit lukt het je wel!!! ;)


Dus!
Moraal van het verhaal: twijfel niet en post je verhaal op wjnh! (nee dit is geen reclamepost) en als je hulp nodig heb, twijfel niet om me te contacteren!

Bedankt iedereen!

Enkele jaren geleden...

Gisteren men eerste echte date gehad.  Na echt jaren het er moeilijk mee gehad te hebben besloot ik op de stap te wagen en spraken we af in Leuven, maar op het juiste moment belde S. toch wel af dat hij juist familie op bezoek had, maar aangezien ik toch naar Leuven moest (op zoek naar studio's/koten), hadden we wel afgesproken dat als hij ze rap genoeg buiten kreeg dat we mekaar alsnog zouden zien.  En hij kreeg ze gemakkelijk buiten, phew!  We spraken af aan de Cinema-gebouwen (één van de enige plaatsen die ik WEL wist zijn).

Met een vluchtige kus begroeten we mekaar en maakten een beeld op van elkaar.  Mijn beeld, looks good wel beetje groot:D ma ja da zijn we nu eenmaal gewoon... We liepen wat rond doorheen Leuven langs smalle steegjes en drukke winkels vooraleer we iets gingen drinken om toch wat te bekomen (voor mezelf dan toch, want ik liep er wat shaky bij...).  Ik verschoot van mezelf dat er zoveel zinnige woorden uitkwamen en vond dat "onzen" date echt wel geslaagd was.  Het was echt leuk en ik heb vooral een enorme grote angst overwonnen!  Misschien verwachtte S. wel iets meer van onzen date... maar voor een stap verder was het nog te snel, sorry S. volgende keer duiken we wel in de ondergrondse parkingtoiletten (en nu zijn de bloggers natuurlijk benieuwd;))

Hellow everyone,

Ik heb deze blog in het leven geroepen om rustig mijn verhaal aan het net/blogland kwijt te raken.  Sommige mensen zullen zich er misschien in herkennen, anderen zullen het heel anders ervaren, maar ik hoop alvast dat sommige er wat aan hebben.

We keren even terug in de tijd.  Naar toen ik een jaar of 16-17 was. 

Ik nam me voor om me in het begin van het schooljaar te outen en ik wist reeds aan wie, maar omdat het me moeilijk lag...bleef ik het maar uitstellen tot op een dag in februari.  We hadden het laatste uur LO en namen onze turnzak dan terug naar de klas en ik had daar afgesproken met mijn vriendin Jessie.  Ik had het jaar ervoor Bert leren kennen en hij had mij ooit een smsje gestuurd waaruit mijn gevoelens voor jongens bleek... ik heb het altijd bijgehouden.  Ik kon geen woorden uitbrengen en heb haar gewoon dat berichtje laten weten zodat ze het wist.  Ik was wel blij dat ik eindelijk geout was, maar ja ik had het eigenlijk niet gezegd... dus voelde ik me ook slecht eigenlijk.  Rustig aan stelde ik mijn eigen plannen om elke week het aan iemand te zeggen, maar dat bleek weeral te voorbarig.  Ik outte me toen reeds bij verschillende vriendinnen... een vriend lag nog altijd moeilijk, want jongens reageren vaak anders dan meisjes en ik had er wel wat schrik voor.  Dus dat kwam er dat bewuste 5e middelbaar niet van.  Ik was al blij dat ik me geout had bij vriendinnen.  Zodat ik ook terecht kon bij iemand met mijn gevoelens want die had ik jarenlang voor mezelf moeten houden en ik hield het niet meer uit.  Verder was er ook nog Wouter, een jongen aan wie ik veel heb gehad.  Hij was niet echt mijn beste vriend op dat moment, maar toch als hij "het te weten kwam" over mezelf, stond hij wel altijd klaar om me een duwtje in de rug te geven.  Ook al beseft hij tot op de dag van vandag niet dat dat zoveel voor me betekent, toch wil ik hem langs deze weg even bedanken

Bedankt Jessie en Wouter